این چه طرز فیلم ساختن است ؟ تا کی به آه کشیدن و دل سوزاندن برای بدبخت بیچاره ها ؟
به خدا ما خودمان از همه بدبخت بیچاره تریم .
اگر هم قرار است فیلمی در مورد این گونه مشکلات ساخته شود لاقل باید یک فرم جدید داشته باشد یا
مستند باشد .
کانون فیلم دانشگاهمان در اوج خلاقیت و نوآوری! فیلم قدیمی بهمن قبادی را پخش کرد: زمانی برای مستی اسبها. دو ساعت تمام وقتمون علف شد دادیم اسبها خوردند. (بر وزن تلف ) .

حالا این فیلم را می گوئیم قدیمی است و آن موقع ها فیلم خیلی بدی هم نبوده ولی آخر ما ایرانی ها هنوز هم سانتی مانتال هستیم . نمونه اش اینکه این ترم قرار شده یک فیلم کوتاه برای پروژه ی خلاقیت مان بسازیم .من با یکی هم گروه شده ام که محض خنده و دل سوزاندن به حال من بد نیست ایده هایش را برای موضوع فیلم ببینید:

- می گم بیا در مورد یه بچه ی فقیر فیلم بسازیم که هر روز کیکی رو که توی مدرسه بهش می دن نگه می داره  شب با خواهر برادراش قسمت می کنه.

-یا در مورد آدمای پاک و معصوم روستایی فیلم بسازیم

- یا در مورد این بچه های کار خیابونا فیلم بسازیم

و...

تازه اینا در اوج خلاقیت می گه وگرنه موضوعات ضایع تری هم پیشنهاد کرده

شما بگین من به این آدم چی بگم که حق مطلب ادا بشه؟