یا باید درس خوند یا تقلب نوشت راه سومی وجود نداره !

بسیار خوشوقتم از این که با تعویض پیاپی قالب تونستم حرص دوستان رو در بیارم !

پ ن : کرم داری؟

من هم عادت داشتم بدون اینکه دعوامون بشه برم و یواشکی چیزایی رو که بهش داده بودم رو بر دارم و بدم به یه نفر دیگه !

پ ن: نظریه ام این بود که اون به اندازه ی کافی خوشحال شده نوبت یه نفر دیگه ست !

از همون بچگی عادت داشت هر وقت دعوامون می شه تمام چیزایی رو که بهم داده بود پس بگیره !

خبرنامه رو که می خونی از اعتصاب غذای بچه های دانشگاه آزاد شعبه ی یالغوز آباد هم نوشته !
اما انگار نه انگار که مهدی کریمی اخراج شده و چهار نفر از بچه های علم و صنعت حکم هایی خوردن که با احتساب سنوات به منزله ی اخراجشونه و کانون تئاتر و شعر وادب این دانشگاه تعطیل شده . و این حکم های سنگین فقط به بهانه ی مراسم شب یلدا بوده !
نمی دونم چرا هر وقت بی عدالتی ای رو می بینیم به جای اینکه داد بزنیم بغض می کنیم؟

 

من جدا از این وضع شکارم :
همیشه ی خدا  یکی بالای سر زن هست که بهش زور بگه .تا وقتی ازدواج نکرده ننه باباش ، وقتی ازدواج کرد شوهرش ، اگه جدا شد دوباره باباش بعلاوه ی همه ی مردم ، اگه هم بچه داشته باشه بچه اش .
اون وقت اگه کسی از حقوق زنا حرف بزنه می گن فیمینیسته ،اگه یه مردی به زنش احترام بذاره می گن زن ذلیله....  و این طرز فکر نمونه ی ( دست پیشو می گیره که پس نیفته ) است.

 

وبلاگ هزار چهره در کمین وبگردهای جوان!

نمی دانم تا وقتی بچه هستیم چه چیزی در این دنیا می بینیم که همه چیز آن برایمان جالب و هیجان انگیز است و با بزرگ شدن تمام آن رازها و اسرار می میرند.

من و این وبلاگ یک ویر مشترک داریم :

فصل امتحانات سر درددلمان باز می شود

وقتی نصف عدد یک اجتماع را تشکیل دهی و حرف هایت برای دفاع از خودت حتی در گوش نزدیک ترین کسانت برد نداشته باشد

وقتی یک پایه ی خانواده را تشکیل دهی و این دو پایه بتواند به حکم قانون سه پایه و چهار پایه شود

 وقتی تو یک انسان باشی اما انسانی که همیشه به راهنمایی اجباری دیگران نیاز دارد

و وقتی یکی به زور چادر از سرت در آورد و یکی به زور سرت کند

اینها یعنی تو یک زن هستی

 و تو به زن بودن محکوم هستی

و آدمهایی که تا صحبت از حق به میان می آید انگ فمینیست بودن می زنید

این ها شعار نیست درد است

سر کلاس مبانی بودیم و داشتیم به سمینار بچه ها گوش می کردیم که یهو صدای قفل شدن در اومد

اول همه سعی کردن جو علمی کلاس رو حفظ کنن. ولی معلوم شد سرایدار نابغه ی دانشکده وجود ما رو به ... خویش گرفته و گذاشته رفته . از اونجایی که گاو ما هر بار می زاد درست و حسابی می زاد تو آمفی هم بودیم که سالن اش اکوستیکه و ضمن اینکه آخرین شیفت کلاس ها هم بود و دانشکده داشت تعطیل می شد.

حالا آدمای باشخصیتی رو تصور کن که هیچ کدوم روی داد و فریاد راه انداختن رو ندارن .

اینکه شب رو اونجا موندیم یا نه رو ولش کن خودت چطوری؟

پی نوشت : بالاخره اختراع موبایل هم بی خاصیت نبوده مخصوصا وقتی نصف شب رئیس دانشکده رو از خواب بیدار کنی!

تا حالا شده مکالمه ی دو تا روانی رو گوش کنی ؟

وقتی از بیرون به خودمون نگاه می کنم این تجربه رو می کنم.

بازم آخر ترم ...

خدايا!.........